Hier en nu

De relatiecoach stuurt ons een filmpje.

Tijdens het kijken krijg ik steeds minder lucht.

Ik kijk naar mezelf, maar ik ben niet de ouder.

Ook kijk ik naar mijn eigen kind.

Als dat kind de volgende dag boos uit school komt, haal ik een paar keer diep adem. Ik praat tegen haar, loop achter haar aan als ze van me wegrent, maar ze blijft boos tot na het avondeten. Rond bedtijd stormt ze woedend naar boven. Ze roept. Ze schreeuwt. Ze scheldt. Ze slaat de deur van haar slaapkamer keihard dicht.

Op de gang begin ik stil te snikken.

Dan voel ik de hand van S. op mijn schouder. “Denk even terug aan het filmpje,” fluistert hij.

Met een bonzend hart ga ik de kamer van mijn dochter binnen. Woordeloos klim ik bij haar in bed. Haar schouders schokken en haar haren plakken tegen haar wangen. Ze draait zich resoluut van me weg en huilt, hortend en stotend, en dan, na een tijdje, met luide langgerekte halen.

Minutenlang liggen we daar. Af en toe aai ik over haar warme rug. Langzaam, heel langzaam, komt haar ademhaling tot rust. Dan, na een eeuwigheid, draait ze zich ineens naar me om. Ze slaat haar armen om mijn nek en drukt haar natte gezicht tegen mijn wang. Terwijl we elkaar stevig vasthouden, fluistert ze in mijn oor: “Het spijt me, mama.” Het vocht op mijn wangen is inmiddels van mijn eigen tranen. “Het geeft niet, meisje,” zeg ik, “ik ben hier.”