Loading

Webteksten, blogs... dat leest toch niemand meer?

(Maar als dat écht zo was, zat jij dit nu niet te lezen.)

Lees meer contact

Blog

Meer lezers op je website? Doe het met Joep en Jasmina.

Als ik thuis kom en de woonkamer binnen stap, zie ik het meteen. Joep heeft plaatsgenomen aan de eettafel. Ik wéét dat hij daar vanochtend nog niet zat.

Een bedrijfsnaam kiezen: dit is wat je vooral níet moet doen

Dolgelukkig zijn wij met de geboorte van onze dochter Bo.  Pim en Sietske ter Ham   Geen grapje, dit. Pim en Sietske moeten ontzettend humoristische mensen zijn.

Waarom ‘populairste meisje van de klas’-teksten funest zijn voor je website

Deze foto. Kijk er even goed naar. Dat opengeslagen boek, die zoetsappige blikken. Die gemanicuurde hand-met-trouwring op haar knie.

De bespottelijkheid van een persoonlijk blog: “Wees blij dat er een trui overheen kan.”

  Na het hoofdgerecht gebeurde het. Ik had net ingestemd met een glaasje sterke drank. Dat kon nu wel, vond ik.

Ga je echt nooit bij je vrouw weg? (en andere vragen waar je maar één antwoord op wilt)

  Zijn antwoord was kort en simpel. Hij keek me niet aan toen hij het zei. Mijn vraag was ook kort, maar verre van simpel. “Dus je gaat je vrouw nooit verlaten voor mij?”

Mijn afkeer van de roze tutu (of: mep je liever met een Legotrein of met een toverstaf?)

  “Kijk, ik ben een dienstmeisje!” De vierjarige dochter van mijn vriend staat in een bloemetjesjurk-met-schort voor me en draait een rondje.

Waarom je open deuren niet altijd dicht hoeft te doen

  Het was even slikken. De allereerste keer dat mijn nieuwe liefde na het eten een knetterharde boer liet, wist ik: het is voorbij.

Waarom ik stop met zakelijk bloggen (en de rest van mijn fuck it-list)

  “Verstandig hoor,” zegt een collega, “gezien, ehm… de situatie.” De Situatie. Sinds ik online deelde dat ik ben gescheiden, denken mensen dat ik nu een hoopje ellende ben.

Waarom wij willen dat onze kleuter kan klokkijken

  Wij weten inmiddels hoe het moet. Opvoeden. Ons kind zal nooit meer tegen ons schreeuwen, ongehoorzaam zijn of het bloed onder onze nagels vandaan halen.

Het einde. Vertel dat maar eens aan je ouders.

  “Wat erg voor je, veel sterkte.” Die zin. Ik hoorde hem in de afgelopen weken tientallen keren.